مجله اینترنتی وبلایت

فروشگاه های آنلاین وبلایت

مجله اینترنتی وبلایت

رسم رمضان در خطه سبز گیلان

سعیده زنگنه ( سردبیر ) | شنبه | 1397/04/02 | 09:30 | شماره ی اول

0

153

ویدئوهای رسم رمضان در خطه سبز گیلان صداهای رسم رمضان در خطه سبز گیلان تصاویر رسم رمضان در خطه سبز گیلان

مثل اهالی روستاهای تالش که آمدن ماه رمضان چیزی شبیه رسیدن نوروز است برایشان. قبل از روئیت هلال ماه ، خانه ها را آب و جارو می کنند و دل را خانه تکانی.از پیرزنی تالشی شنیدم که آمدن رمضان به قدری عزیز است که دیوارهای خانه را با گل رنگی سفید می کنند به خاطرش. به پیشواز رمضان که می روند ، ریش سفیدان گیلانی پادرمیانی می کنند به حرمتش تا آنها که دلشان زنگار گرفته از قهرها و دلخوری ها ، اخم دل باز کنند به مهر برای آشتی.

 
 
آئین ها قدیمی اند . برگرفته شده هایی از دل و جان . رنگ گرفته  از جنس فرهنگ .
آئین ها آینه اند. آئین های مردمان هر سرزمینی را که بگیری پیش رو 
می توانی قد و قواره  فرهنگی شان را ببینی . بسنجی.
 که هرچه مهم بوده و هست برای یک قوم و قبیله ، تبدیل می شود به شکل رسم و آئین.
انگار آدمها با آئین هایشان است که هویت می گیرند در دل تاریخ یا نامی باقی می ماند از اسم و رسم شان
مثلا اسم رمضان که می آید آنها که در آئین های رمضان پررنگ تر و قدیمی تر اند ، اسم شان زود تر از بقیه ای که بوده اند و رفته اند می آید جلوی چشم.
مثل اهالی روستاهای تالش که آمدن ماه رمضان چیزی شبیه رسیدن نوروز است برایشان. قبل از  روئیت هلال ماه ، خانه ها را آب و جارو می کنند و دل را خانه تکانی.از پیرزنی تالشی شنیدم که آمدن رمضان به قدری عزیز است که دیوارهای خانه را با گل رنگی سفید می کنند به خاطرش. به پیشواز رمضان که می روند ، ریش سفیدان گیلانی پادرمیانی می کنند به حرمتش تا آنها که دلشان زنگار گرفته از قهرها و دلخوری ها ، اخم دل باز کنند و سر و صورت بچسباند به مهر برای آشتی.
رمضان که می آید رسم زندگی مردان و زنان گیلانی را عوض می کند. مثل  سرو شکل بازار600 ساله رشت که آن هم عوض می شود؛ برای مدت یک ماه . بس که مغازه ها رو می آورند به پخت شیرینی مخصوص این ماه یعنی رشته خشک کار.
روزه داران شهرها اگر زولبیا و بامیه را شیرینی سفره افطار می کنند در گیلان اما بازار رشته خشکار ، شیرینی مخصوص افطار گرم است. شیرینی ای حاصل دل دادن آرد برنج، گردو، شکر، هل و در نهایت افتادن در دل روغن و برشته شدن. 
قدیمی تر ها هنوز از خاطرات پخت و پز زیر نور شمع و فانوس می گویند. 
رمضان فصل تشویق اراده روزه اولی هاست از سمت پدرها و پدر بزرگ ها و بچه ها قند  آب می شود در دلشان که سری در  آورده اند بین سرها . 
پیرترهای گیلک و سالخوردگان تالش تا جایی که حافظه یاری شان می کند ؛ هشت آئین ویژه را مختص استقبال از ماه مبارک رمضان می دانند که البته حالا به جز دو سه رسم که در مناطق گیلان برجای مانده، بقیه فراموشی  شده اند .
نظافت و خانه تکانی، خرید لوازم چایخوری و سفید کردن ظروف مسی، تهیه مایحتاج ماه مبارک رمضان، مراسم آشتی کنان ، تشخیص و اعلام وقت سحر با بانگ خروس و ستارگان، افطاردهی و فرستادن سحری و افطاری، دوختن کیسه برکت، پیراهن سلامت و روسری بخت گشایی و مراسم ویژه عید فطر آیین هایی بودند که اجرای آنها در جای جای استان مرسوم بود.
 
مردم مناطق تالش‌نشین به زبان تالشی به ماه مبارک رمضان "روزَه ما" می‌گویند.  حرمت این ماه از سال  برایشان بسیار ویژه است.. خروس خوان که می شود روحانی و سادات محل به پشت بام ها می روند و مناجات می خوانند و دعا . 
صدایشان اهالی را بیدار می کند برای انداختن سفره سحری.
 
در این ماه مبارک اگر نوزاد پسری در مناطق مختلف تالش به ویژه کوهپایه‌هایش متولد شود به انتخاب اسم که می رسد نامش را می گذارند   "رمضان" . رمضان ها قدم شان مبارک است . پسری هم  اگر در شب های قدر قدم بگذارد به دنیا ،  نام نوزاد ، علی است.
 
آئین ها قدیمی اند ، رفتارهایی مراسم گونه . برگرفته شده از دل و جان .
آئین رمضان با جان اهالی تالش و گیلان آمیخته است و بر دلشان دلنشین شده است.
آدمها با آئین هایشان هویت می گیرند در دل تاریخ . تا نامی باقی بماند از اسم و رسم شان
رسم و آئین زندگی این است.
 
نظر به صورت خصوصی ارسال شود.