مجله اینترنتی وبلایت

فروشگاه های آنلاین وبلایت

مجله اینترنتی وبلایت

ابیانه در گذشته بیدستان بوده است

مدیر محتوا | شنبه | 1397/04/02 | 09:30 | شماره ی اول

0

44

ویدئوهای ابیانه در گذشته بیدستان بوده است صداهای ابیانه در گذشته بیدستان بوده است تصاویر ابیانه در گذشته بیدستان بوده است

تصویر زنان ابیانه این روستای کوچک در آلبوم هر گردشگری ثبت شده است اتفاقی که گاه چندان مورد پسند مردمان ابیانه نیست. گاه با نوشته محترمانه ای روی دیوار این نارضایتی را ابراز می کنند که زنان ابیانه سوژه دوربین عکاسان نباشد. در خیلی از مناطق ایران ، سبک زندگی مدرن شده اما فرهنگ ابیانه همچنان دست نخورده و بکر مانده است. این بکر بودن و اصالت در مدار آئین و سنت فقط در پوشش مردم ابیانه محدود نیست.

 
نام کویر همواره با سختی و خشکی و کم آبی ،طوفان شن و صد البته آسمان پرستاره و شب های خنک و مردمان سخت کوش و با صفا عجین بوده است.در حاشیه دشت کویر،، روستای زیبا و خوش آب و هوایی است به نام ابیانه .  با خانه ها ، دیوارها و کوچه باغ های سرخ رنگ . دامنه پرشیب  کوه کرکس در 40 کیلومتری نطنز ، خانه هایی را بر خود جای داده که 2161 متر از سطح دریا ارتفاع دارند ؛ با قدمت حداقل 1500 سال.
ابیانه هم  خوش آب و هوا ست ، هم قدمت تاریخی چهارهزار ساله دارد. منطقه ای که ییلاق شاهان صفوی و نزدیکان شان بوده است. در روزگاری که معماری مدرن با فرم های انتزاعی اش پادشاهی می کند ، معماری ابیانه که برمی گردد به  دوره سلجوقیه و صفویه و قاجار ، بافت ساختاری خانه هایش حلزونی شکل است . بیشتر خانه به شکل مربع است با در و پنجره مشبک چوبی. خانه های ابیانه به شکل پلکانی روی دوش هم سوار شده اند. طوری که پشت بام مسطح خانه های پایین دست، حیاط خانه های بالا دست شده  و هیچ دیواری هم  آنها را از هم جدا نکرده است.
 به خاطر همین است که  ابیانه در نگاه اول، روستایی چند طبقه به چشم می آید که تعداد طبقات آن به چهار هم می رسد .خاک ابیانه سرخ است با ویژگی متفاوت که هرچه باران بخورد محکم تر می شود. 
مهم ترین بنا و اثر تاریخی روستای ابیانه، مسجد جامع ابیانه است  و قدیمی ترین اثر تاریخی این مسجد ،  منبر چوبی منبت‏کاری است که از ۴۶۶ هجری قمری جای گرفته در مسجد. ابیانه یک مسجد قدیمی دیگر هم دارد که مسجد برزله نام دارد با فضای دلباز .نوشته روی پایه درب شرقی  مسجد برزله گواهی می دهد که قدمت این بنا به دوره ایلخانان می رسد یعنی سال 701 هجری قمری.
ابیانه ، مسجد تاریخی دیگری هم دارد که معروف است به مسجد حاجتگاه . کنار صخره ها و در کوهستان بنا شده.ورودی شبستان آن تاریخ ساخت اش را به  ۹۵۲ ه.ق مربوط می داند. روستای ابیانه در کنار مساجد ،  آتشکده  هم دارد. به نام آتشکده هارپارک ابیانه از معابد زرتشتیان بوده است.
ساکنین ابیانه مردمانی هستند که بر حفظ فرهنگ شان اصرار دارند با پوشش و لباس سنتی و اصیل که سال ها ست به جز جسم ، نشسته برجان شان و رهایش نمی کنند. 
زبان مردم ابیانه، فارسی با لهجه خاص ابیانه ‏ای است ؛ زبان فارسی پهلوی دری یا پهلوی اشکانی . مردان، شلوار گشاد و بلندی از پارچه سیاه می پوشند و زن ها پیراهن بلند  از پارچه‏ های گلدار و رنگارنگ  که چارقدهای سفیدرنگی که بر سر می گذارند بخشی از آن را پوشانده است. تصویر زنان ابیانه این روستای کوچک در آلبوم هر گردشگری ثبت شده است اتفاقی که چندان مورد پسند مردمان ابیانه نیست. گاه با نوشته محترمانه ای روی دیوار این نارضایتی را ابراز می کنند که  زنان ابیانه سوژه دوربین عکاسان نباشد.
در خیلی از مناطق ایران ، سبک زندگی مدرن شده اما فرهنگ ابیانه همچنان دست نخورده و بکر مانده است. این بکر بودن و اصالت در مدار آئین و سنت فقط در پوشش مردم ابیانه محدود نیست. آداب و شیوه زندگی شان هم کم و بیش به همان سبک است؛ مثل ازدواج و مقدماتش. اهالی ابیانه به انتخاب همسر و مراسم ازدواج جوری حساسند که ضرب المثل هم برایش دارند می گویند :  
«باید هفت من روغن در چراغ بسوزه و پای آن به شور و بحث بنشینند تا یک ازدواج بی عیب ونقص صورت بگیره »
دو همسری از دیرباز  در ابیانه  وجود نداشته و به ندرت اتفاق می افتد. عشق و وفاداری شان تاجایی است که اگر همسر فرد فوت کند، تن به ازدواج مجدد نمی دهد. در مقابل مهریه بالا ست ؛ گاهی تا دو سوم دارایی مرد.
برای آشنایی با فرهنگ مردم ابیانه باید رفت و همنشین شان شد. 
بهترین فصل برای مسافرت به ابیانه، بهار و تابستان است هرچند که تور ابیانه و گردشگری در آن ، پاییز و زمستان هم مشتری های خاص خودش را دارد. هتل ابیانه در این ایام آماده پذیرایی از گردشگران است. مسافرانی که در اقامت در هتل ابیانه را تجربه کرده اند  می گویند اگرچه به پای هتل های بزرگ شهر نمی رسد اما یک بانوی مدیر سخت کوش و مهمان نواز دارد که پای درد دل اش که بنشینی برایت می گوید که با همه مشکلات چگونه هتل ابیانه را سرپا نگه داشته است . ابیانه در ایام نوروز، تاسوعا و عاشورا، بازدیدکنندگان زیادی را سمت خود می کشد به خاطر رسم و رسوم روستای ابیانه .  مردمی که شغل اصلی شان  کشاورزی، باغداری و دامداری است که آن هم با روش های سنتی اداره می شود. بیشتر زنان ابیانه در امور اقتصادی با مردان همکاری دارند.  گذشته نه چندان دور ، گیوه بافی از  مشاغل پردرآمد بانوان ابیانه بود. 
برای دسترسی به روستای ابیانه هم از مسیر  جاده کاشان – نطنز و هم از اتوبان کاشان – اصفهان گردش خود را آغاز کنید.  از دو راهی مسیر کاشان به نطنز تا ابیانه حدود ۲۲ کیلومتر فاصله است با مسیری سر سبز . مسیری کوهستانی که باغ های پر درخت اطرافش را پوشانده . روستای تاریخی ابیانه استان اصفهان، ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ با شماره ثبت ۱۰۸۹ پیوسته به فهرست  آثار ملی ایران.
در زبان محلی ابیانه را ویونا می نامند
وی به معنی درخت بید
ویونا به معنی بیدستان
ابیانه در گذشته بیدستان بوده است
 
نظر به صورت خصوصی ارسال شود.